1. Prijs.
   Hoeveel moet dat éne hoofdstuk nu kosten? Maakt u populaire hoofdtukken juist duurder, zodat ze andere hoofdstukken compenseren. Of maakt u ze juist goedkoper, zodat er (nog) meer van verkocht worden. Grotere creativiteit is vereist: de mogelijkheden zijn eindeloos.
2. Herbruikbaarheid
   Hoe herbruikbaar is de content eigenlijk? Is een hoofdstuk goed bruikbaar buiten de context van het hele boek? Uitgevers die hier met XML al ervaring mee hebben opgedaan weten dat het gebruik van content in een andere samenstelling niet direct een doorslaand succes hoeft te zijn. Aan de andere kant kan door een slimme blik bestaande content in andere eenheden dan hoofdstukken ingedeeld worden, denk hierbij bijvoorbeeld aan thema’s!

In de praktijk

Uit diverse leermiddelonderzoeken blijkt dat een groot deel van de docenten ontevreden is over hun leermiddelen. Nu ze de mogelijkheid hebben om zelf te arrangeren, wat gaan ze dan doen? Gaan ze werkelijk arrangeren uit de content van diverse uitgevers?

Wij vermoeden dat ze de methode van de uitgever als uitgangspunt zullen nemen. Het kunnen toevoegen van actualiteit, eigen vragen of content uit Wikiwijs lijkt ons logisch. Een enkel hoofdstuk zal wellicht vervangen worden door eigen content. Dit is ook interessant voor uitgevers: welke hoofdstukken worden wel of niet gebruikt? En de auteur van die populaire hoofdstukken, kunnen we die niet vragen om aan de volgende druk mee te werken?

De praktijk zal het leren!

Voor een project kregen we bij Daidalos de opdracht een systeem te migreren.

Het systeem bestaat uit een front-end (website) en een back-end (CMS). Voor de front-end is er een nieuw (interaction)design gemaakt en voor de back-end moet de oude content gemigreerd worden uit een Hippo 6 CMS naar een nieuwere versie van dit CMS, Hippo 7.

Hippo heeft de HST2 (Hippo Site Toolkit) ontwikkeld voor het CMS versie Hippo 7. De HST2 is een tool waarmee je een website kan bouwen op een modulaire manier, waarbij URL mapping en Link rewriting voor jou wordt afgehandeld. De HST2 biedt daarbij een interface waarmee content uit de Hippo repository gelezen kan worden. Het biedt tevens een JSTL tag library die gebruikt kan worden om dezelfde content via JSP te presenteren aan de gebruiker.

De vraag was dan ook voor ons: “Hoe snel kun je de front end op een OO manier aanpakken en implementeren met behulp van de HST 2?”.

Uit de documentatie van Hippo wordt het volgende voordeel van de HST2 genoemd, namelijk:

De scheiding tussen gedrag (Java HST componenten) en content configuratie (Hippo Repository) en presentatie (JSP’s) van de content is heel makkelijk aan te brengen.

Na het opzetten van een klassen diagram waarbij het frame work van de front end werd vastgelegd, begon het configureren met behulp van de HST2.

In de HST2 configuratie zijn er daarbij 4 hoofd onderdelen, die geconfigureerd moeten worden:

1. Sitemap
2. Pages
3. Components
4. Templates

Een platte structuur opzetten blijkt vrij simpel te configureren. Er is een duidelijke relatie te leggen tussen de verschillende onderdelen die vallen binnen de Pages, Components en de Templates.

In ons klassendiagram werd er natuurlijk gebruik gemaakt van overerving, abstractie en compositie. Door middel van trial-and-error werd het langzaam aan duidelijk hoe object georienteeerde principes vertaald konden worden naar een werkend HST configuratie. Daarbij leverde het compositie OO principe nog enige probleem op, maar uiteindelijk lukte het dit ook te vertalen naar een werkende configuratie en implementatie.

Nu het principe duidelijk was, werd het heel eenvoudig om de initiele opzet verder uit te breiden met andere componenten (pages en subcomponenten op die pages).

Het antwoord op de oorspronkelijke vraag is dan ook: Je kunt redelijk snel een website configureren en implementeren met behulp van de HST2. Je dient wel rekening te houden met een nogal steile leercurve aan het begin.

De keuze van Hippo om alle configuratie voor de website in dezelfde repository op te slaan, als waar de content van de website wordt opgeslagen is mij echter niet duidelijk. Je zou eerder verwachten dat deze data van elkaar gescheiden zouden zijn, maar daar is dus niet voor gekozen. De praktijk zal moeten uitwijzen of dit een goede keuze van Hippo is geweest.

De Volkskrant heeft vandaag een mooi artikel van Francisco van Jole over de eerste ervaringen van kranten- en tijdschriftenuitgevers met de iPad.

Allereerst is ervaring van NU.nl. Hun app is in de eerste anderhalve maand 42.000 keer is gedownload. Dat is ongekend veel en dat betekent dat wat NU.nl aan gebruikersgedrag meet en waarneemt betrouwbare informatie oplevert. Laurens Verhagen, de hoofdredacteur constateert dat gebruikers van de iPad-app andere artikelen lezen dan die van de website, meer columns lezen, en meer cartoons en foto’s bekijken. De gebruiker van de iPad lijkt geïnteresseerder en vooral geconcentreerder dan die van de website.

Da’s interessant. Afgezien van de de mogelijkheid dat mensen die nu al een iPad hebben aangeschaft sowieso van de meer geconcentreerde en geïnteresseerde soort is dan andere lezers, kun je dus voorzichtig concluderen dat de iPad zich als contentmedium ontwikkelt. Duh, zult u zeggen, was dat niet de bedoeling? Is de iPad niet neergezet als e-reader killer? Nee, dat is niet zo. Zo wordt er (vooral in uitgeefkringen) wel vaak over gesproken, maar de iPad is een vooral neergezet als ‘draagbare entertainmentmachine’, zoals ZDNet het begin dit jaar uitdrukte. Dat beeld wordt bevestigd door mijn zoon: terwijl ik dit schrijf is hij er met de bedrijfs-iPad vandoor om een zeer contentarme, maar verslavend interactieve game te spelen.

Maar Daidalos houdt zich bezig met de iPad omdat we het zien als een van de belangrijke contentdragers van de toekomst. Wij helpen contenteigenaren om hun content op een makkelijke manier (lees: zonder dat er extra productiekosten voor de content bijkomen) naar de iPad te brengen. De ervaringen van NU.nl bevestigen ons in het idee dat de iPad daar zeer geschikt voor is. Wie een iPad oppakt, doet dat niet omdat hij (tussen Word en Excel door) even snel op een website het laatste nieuws scant, maar omdat hij zich, zittend op de bank, misschien met een half oog op een saaie voetbalwedstrijd, echt wil verdiepen in nieuws, achtergronden en andere content. En daar ook de tijd en aandacht voor heeft.

Het artikel in de Volkskrant geeft nog ander inzicht in de eerste iPad-ervaringen. En dat gaat over de aanpak.

Een aantal tijdschriften, die het onder andere van hun vormgeving moeten hebben, hebben de ambitie om meteen all-out de mogelijkheden van het medium uit te nutten. Met film, geluid, interactie – the works. De kranten hebben kennelijk geleerd van hun ervaringen met de webedities. Die kiezen voor een behoedzame, stap-voor-stap aanpak. Eerst maar eens de huidige krant, in zijn huidige vorm op de iPad zetten, kijken hoe de lezers reageren, en dan verder. Daar hebben ze nog een ander motief voor, zoals NRC Media uitgever Hans Nijenhuis uitlegt. De iPad-krant moet op de papieren versie lijken, niet op de website. Want voor de papieren editie wordt betaald, en het web wordt geassocieerd met gratis.

Hoe dan ook, het worden mooie tijden voor content-producenten en content-consumenten.

Het is momenteel erg in de mode om het einde ergens van aan te kondigen. Wired pakt deze maand uit met het wel heel stellige “The Web is Dead“.

Genoeg internet- en andere media-guru’s hebben zich ondertussen over deze stelling gebogen en er gehakt van gemaakt. Maar dat was het punt sowieso niet: Wired heeft zijn cijfers voor de tweede  helft van een toch niet zo lekker jaar er fijn mee opgekrikt.

Iets minder, maar nog steeds veel aandacht kreeg Nicholas Negroponte, die het einde van het boek maar weer eens aankondigde – dit keer binnen de komende vijf jaar.

Nu lees ik zo’n artikel in Wired meer als lifestyle-vermaak dan als serieuze zakelijke informatie, maar als Negroponte iets zegt, moet je wel even opletten. Hij is namelijk de Negroponte van Being Digital. Van de atoms die bits worden, de theorie waar Chris Andersen uiteindelijk zijn Long Tail op heeft kunnen baseren. En natuurlijk van de Negroponte Switch. (Vergeten? Dat was de voorspelling dat de  informatie die op dat moment grotendeels via draden verspreid werd, in de nabije toekomst door de lucht zou gaan (telefoon), en wat op dat moment grotendeels via de ether ging, via kabels tot ons zou komen. Inderdaad: tv.) Je zou kortom kunnen stellen dat Negroponte een track record heeft op media voorspellingen.

Maar in dit geval slaat hij de plank naar mijn mening hard mis. Zelfs met de nuancering dat niet alle boeken verdwenen zullen zijn, maar dat het papieren boek niet langer de dominante vorm zal zijn. Waar de stelling mis op gaat is op de tijd die hij eraan koppelt. Hij zegt letterlijk: “It’s not happening in 10 years. It’s happening in 5 years.” En dat is veel te snel. Hij vergelijkt het met analoge foto’s en muziek op cd’s, die er inderdaad ondertussen aan hebben moeten geloven, maar die parallel gaat niet op. Althans niet qua snelheid.

Waarom gaat het niet boek zo snel  dood?

Om te beginnen: uitgevers willen helemaal niet zo snel. Dat gold voor Kodak en EMI natuurlijk ook, en die hebben het heel hard verloren.

Maar boekenuitgevers hebben geluk: consumenten van boeken zijn helemaal niet zo geneigd tot verandering. Dat zijn echt hele andere consumenten dan die van muziek en fotografie.

Anders dan bij fotografie en vooral muziek bevechten producenten en consumenten  elkaar dus niet, maar houden ze elkaar voorlopig stevig in de greep.

Dus nee, het boek is over 5 jaar niet verdwenen. Maar het verdwijnt wel. Dus er is werk genoeg aan de winkel.

En laten we ondertussen  hopen dat het Einde van de Guru snel nadert, zodat  iedereen gewoon zelf blijft nadenken en zijn eigen strategie uitstippelt.

“Oh, u bedoelt wat Google doet.”

Een klant legt vaak uit wat hij wil aan de hand van wat hij weet. Google is daar een voorbeeld van. Maar wat is nou eigenlijk de kracht van Google? En wat maakt Google tot Google?

Google. Iedereen kent het én iedereen gebruikt het om te zoeken, maar vooral om te vinden. Je opent Google, typt in waar je naar wilt zoeken en voilà: Google vindt het gewenste resultaat in een topsnelheid voor je. Dat was voor velen ook een reden om al die andere zoekmachines (zoals Yahoo, Altavista of Lycos) in te ruilen voor Google. Je zou het haast geen zoekmachine, maar een vindmachine noemen. Tenzij je in een land woont waar censuur hoogtij viert natuurlijk want daar mag je a. niet overal naar zoeken en b. vooral nog minder vinden.

Lees meer…

Al jaren geldt binnen de uitgeefwereld het adagium “Content is King”. Content is de kip met de gouden eieren voor (bijna) elke uitgever. Ook educatieve uitgevers hebben jarenlang op deze manier hun business ten uitvoer gebracht. Totdat minister Plasterk het project Wikiwijs bedacht. Dat was het moment van revolte. Je zou wellicht kunnen spreken van een disruptive innovation (van een marktmodel in dit geval. Wilfred Rubens schreef er hier al over inzake de gevolgen voor onderwijs).
Natuurlijk was het niet zo dat uitgevers pas vanaf dat moment gingen nadenken over hun rol binnen het onderwijs. De komst van het internet en gratis content had die beweging al eind jaren ‘90 in gang gezet. Maar Wikiwijs maakte wel dat educatieve uitgevers gedwongen werden er ineens serieus en met enige vaart over na te denken. Was content nog wel koning?

Lees meer…

Als partijen informatie uitwisselen, komen ze onherroepelijk tot de conclusie dat ze elk een eigen taal spreken. Heeft een persoon een adres als ‘kenmerk’ of is dat adres een ‘contactgegeven’? Heeft een persoon een eigen ‘dossier’ of is hij onderdeel van een ‘zaak’? En wat verwachten we als we vragen om de ‘status’ van een persoon? De waarden ‘samenwonend’, ‘in behandeling’ of ‘insolvent’ zijn niet erg relevant als de vraag is of iemand terecht in Nederland woonachtig is.

Lees meer…

Vakantie is altijd een goede periode voor reflectie. Tijd en afstand maken je gedachten helder. Hoe doen we het, waar zijn we blij mee, wat moet echt anders?

Vakantie is ook een goede tijd voor inspiratie. Eén of een paar goede boeken helpen daarbij.

Lees meer…

Het grappige is dat je eerst denkt dat het echt niet zo koud kan zijn. Je gezicht prikt. De watertemperatuur was toch echt 17 °C toen we begonnen aan onze duik. Ongeloof met een geweldig zicht in een melkachtige omgeving. En 4 °C op diepte. Op 27 juni doken de Daidaloten in De Beldert vlakbij Tiel.

Lees meer…

Binnen Daidalos gebruiken we Spring onder meer als Inversion of Control (IoC) container. Ik krijg nog wel eens de vraag wat IoC en Dependency Injection nu precies inhouden en wat de voordelen zijn van het gebruik van IoC. Vandaar dat ik besloten heb mijn eerste Daidalos blog daaraan te wijden.

Lees meer…